Styrkveiting sjˇ­sins 2012



DÝvurnar ■rjßr. Gu­r˙n S. GÝsladˇttir, Selma Bj÷rnsdˇttir og Unnur Ísp Stefßnsdˇttir
taka vi­ StefanÝustjakanum Ý I­nˇ ■. 19. nˇvember, 2012.
Ůetta er Ý 21. skipti sem afhending fer fram og n˙ eru styrk■egar 40 talsins.

Ůann 19. nˇvember 2012 fˇr fram i I­nˇ hin ßrleg afhending styrkja ˙r minningarsjˇ­num og voru margir gˇ­ir gestir vi­staddir afhendinguna.

Kjartan Borg, forma­ur sjˇ­sins bau­ gesti velkomna.

DavÝ­ Sch. Thorsteinsson minntist aldarafmŠlis Geirs Borg, yngsta sonar fr˙ StefanÝu. Hann lřsti Geir Borg sem margskiptum manni, ■riggja manna efni, eins og Haraldur har­rß­i sag­i um Gissur ═sleifsson.

═ fyrsta lagi var ■a­ tˇnlistarma­urinn, ÷­ru lagi heimsborgarinn og diplˇmatinn og Ý ■ri­ja lagi athafnama­urinn.

Hann sag­i einnig a­ Geir hef­i veri­ hŠfileikarÝkur Ý■rˇttama­ur me­ gott boltaauga og jafnvŠgi, eins og sagt er ß Ý■rˇttamßli.

Sem barn dvaldi Geir nokkur sumur Ý FljˇtshlÝ­inni, sem var ßn efa honum kŠrasti blettur ß ═slandi. DavÝ­ lřsti ■vÝ ■egar hann sat stutta stund hjß Geir fßrveikum, ÷rfßum d÷gum fyrir andlßti­, og fˇr Geir ■ß bla­alaust me­ Gunnarshˇlma, svo snilldarlega a­ aldrei gleymist.

DavÝ­ lauk spjalli sÝnu me­ ■vÝ a­ tala a­eins um Minningarsjˇ­ Fr˙ StefanÝu :

ä╔g ■ekki nokku­ til sjˇ­sins, ■vÝ Úg naut ■ess hei­urs Ý allm÷rg ßr a­ vera sta­gengill Agnars Klemens Jˇnssonar sendiherra og sitja fundi stjˇrnarinnar ß heimili Geirs sem ritari me­ ■jˇ­sagnapersˇnunum Ůorsteini Í., Torfa Hjartarsyni og listrŠnum rß­gjafa sjˇ­sins, Ůorsteini Gunnarssyni.

ŮvÝ tel Úg mig geta fullyrt a­ sjˇ­urinn vŠri ekki til Ý ■eirri mynd og af ■eirri stŠr­, sem hann er, ef Geir Borg hef­i ekki sta­i­ sem klettur Ý hafinu gegnum ■ykkt og ■unnt ßratugum saman sem :

Verndari sjˇ­sinns, bakhjarl sjˇ­sins og velgj÷r­arma­ur sjˇ­sins, sem margoft styrkti sjˇ­inn ˇtŠpilega.

A­ lokum langar mig a­ vekja athygli ß a­ vi­br÷g­ stjˇrnar sjˇ­sins, undir forystu formannsins, Kjartans Borg, vi­ hruninu 2008 voru me­ slÝkum ßgŠtum a­ sjˇ­urinn efldist vi­ hruni­ og ber a­ ■akka slÝka frammist÷­u og hafa Ý hßvegum.ô

═ framhaldi af ■essu spjalli flutti, eitt af äStefanÝub÷rnunumô, Arnar Jˇnsson leikari, Gunnarshˇlma eftir Jˇnas HallgrÝmsson, smßkvŠ­i, eins og Jˇnas sjßlfur kalla­i ■a­.

ŮvÝ nŠst hˇfst hin ßrlega ˙thlutun styrkja ˙r Minningarsjˇ­i fr˙ StefanÝu Gu­mundsdˇttur.

Ůorsteinn Gunnarsson anna­ist ■ß ath÷fn og grÝpum vi­ hÚr ni­ur Ý kafla ˙r rŠ­u hans :

äStjˇrn sjˇ­sins ßkva­ fyrir skemmstu a­ veita a­ ■essu sinni ■rjß styrki, hvern a­ upphŠ­ kr. 750.000 og skyldu ■eir veittir ■remur konum, tveimur leikkonum og einum leikstjˇra, enda vŠri ■a­ Ý anda ■eirra hugsjˇna, sem lß a­ baki stofnun sjˇ­sins. og stjˇrnin hef­i starfa­ eftir undir forystu Geirs heitins Borg, sonar fr˙ StefanÝu, sem minnst var hÚr fyrr.

Gu­r˙n SnŠfrÝ­ur GÝsladˇttir hefur um langt ßrabil veri­ Ý framvar­arsveit Ýslenskra leikkvenna. ŮrÝvegis hef Úg ßtt ■vÝ lßni a­ fagna a­ leika ß mˇti Gu­r˙nu ■ar sem reynt hefur ß nßinn samleik, Ý Sumargestum Gorkis, S÷lku-V÷lku og Dau­anum og st˙lkunni og Švinlega fundi­ fyrir s÷nnum tilfinningum, fullkominni einbeitingu og sjaldŠfum ßstrÝ­uhita, ■ar sem ekki er sˇst eftir ßhrium ßhrifanna vegna heldur leikurinn bygg­ur ß traustum vitsmunalegum grunni. H˙n kann ■ß list ÷r­um betur a­ lßta hugsanirnar geysast milli skauta og afhj˙pa leynda kima mannssßlarinnar. Og svo ß h˙n ■a­ lÝka til a­ koma okkur algj÷rlega ß ˇvart, eins og me­ konu ArnŠusar fyrir skemmstu, skopmynd sem bygg­ var ß harmrŠnum grunni, svo a­ ˙r var­ grßtbroslegur leikur, eins og hann gerist bestur.

Ůegar Úg vir­i fyrir mÚr refilsauma­ altarisklŠ­i, hekla­a br˙n ß d˙k, vanda­an Feneyjasaum, Har­angurssaum e­a klaustursaum ver­ Úg stundum dolfallinn. En ■vÝ nefni Úg ■etta, a­ sjßi Úg vel unna leiksřningu, ■ar sem allir ■Šttir falla saman Ý eina heild og galdurinn gerist ■ykir mÚr sem henni megi lÝkja vi­ eina t÷frandi vo­ sem ofin er Ý ■rÝvÝ­u rřmi. Hva­ sem um ■etta mß segja, er ■a­ mßl manna a­ me­ sřningu sinni ß Vesalingunum hafi Selma Bj÷rnsdˇttir unni­ afreksverk, sem varpa­i sjaldgŠfum t÷fraljˇma ß svi­ Ůjˇ­leikh˙ssins, leitt saman leik, s÷ng, hreyfingar og mynd af mikilli hind, ■ar sem st÷­lu­um lausnum var hafna­ en s÷gu■rß­ur og mennska sett Ý ÷ndvegi. Sřningar sem ■essar eru sta­festing ß l÷gmßli leikh˙ssins um a­ leikrŠnn sannleikur svi­sins er sjßlfum raunveruleikanum Š­ri.

Ůa­ er alkunna a­ leikarinn mi­ar ekki a­ ■vÝ Ý list sinni a­ ävera e­lilegurô eins og sagt er, heldur vera Ý raun og sann, samsama sig leikpersˇnunni og lyndiseinkunn hennar, grafast eftir ■vÝ Ý eigin e­li sem samrŠmist sßlarlÝfi, tilfinningum og ath÷fnum hennar. SlÝkan leik hefur Unnur Ísp Stefßnsdˇttir sřnt Ý Elsku barni og Eldhafi, Ý senn nÝstandi og sßran, og ■egar hloti­ ver­skulda­a vi­urkenningu fyrir. ╔g get samt ekki sta­ist ■ß freistingu a­ bŠta vi­ ÷rlitlu frß eigin brjˇsti: ═ hreyfilist og fimleikum, sem rß­a rÝkjum Ý sřningu Vesturports ß Fßst, gefst ekki miki­ tˇm fyrir ■÷gn e­a dj˙phygli. En einu sinni fŠr ■ˇ aldra­ur leikari, sem gistir elliheimili­, a­ horfast Ý augu vi­ Unni Ísp og upplifa Ý sjˇnhendingu skřra hugsun, nßkvŠmni og einlŠga tilfinningu og ■essi undursamlegi tŠrleiki tr˙i Úg berist ekki bara til mˇtleikarans, heldur yfir svi­sbr˙nina og ˙t Ý sal

Poul Reumert haf­i ■a­ eftir ˇnefndum ═slendingum ßri­ 1929 a­ fr˙ StefanÝa hef­i veri­ äguddommeligô. En hva­ skyldi ■a­ merkja a­ vera gu­dˇmlegur? Hinn nafnkunni leikari Konrad Nielsen, sem reyndar var dulnefni Sams Besekow, er leikstřr­i Reumert margsinnis Ý Konunglega leikh˙sinu Ý Kaupmannah÷fn, hefur svari­ ß rei­um h÷ndum: Hinir gu­dˇmlegu eru dřrlingar listarinnar hÚr ß j÷r­inni, hvorki meira nÚ minna.ô

A­ ■vÝ s÷g­u ba­ Ůorsteinn ■essar ■rjßr ägu­dˇmleguô konur a­ koma til sÝn Ý ■eirri r÷­, sem hann ßvarpa­i ■Šr og taka vi­ styrknum og StefanÝustjakanum ˙r hendi Sunnu Borg leikkonu og barnabarns fr˙ StefanÝu.

Gu­r˙n S. GÝsladˇttir ■akka­i fyrir sig ß eftirminnanlegan hßtt ■egar h˙n hˇf rŠ­u sÝna me­ ■vÝ a­ flytja ljˇ­i­ Leiksřning eftir Stein Steinarr.
H˙n sag­i styrkinn veita sÚr kŠrkomi­ tŠkifŠri til a­ kynna sÚr leiklist erlendis og a­ svona vi­urkenning vŠri ˇmetanleg fyrir sig, tr˙lega meira vir­i n˙ Ý dag en fyrir tveim til ■rem ßratugum sÝ­an, ■egar ämanni fannst sjßlfsagt a­ fß hrˇs.ô